یادم می آید زمانی خیره می شدم به انگشتان سه تایی دست مادر بزرگ ...قصه اش را مادر وخودش وپدر بزرگ بارها برایمان تعریف کرده اند ، یک کنجکاوی زنانه وشاید کودکانه دو انگشت او را به باد داد ...سالها او بدون کمک وبا خانومی محض زندگیش را چرخاند ...دو پسر خوب وسه دختر خانم وپاک تربیت کرد و تنها ایرادی که می توانستی به او بگیری این بود که با شیوای نحس وسرتق اندکی کج خلق بود ...مادربزرگ شهربانوی من امروز من یک زنم مثل تو وارث تکرار زندگی در چشمهای سبز عسلی خاص تو ....البته که رنگ چشمان من قهوه ای است ...البته که من شبیه خاندان پدری ام هستم ومثل کودکی ام که آن قدر می رنجاندمت تا بمن بگویی پدر سگ ...تو در زنانگی ات چه زیبا بودی ...هیکلت از کار زیاد از شکل افتاده بود ...موهایت را حنا می گذاشتی وبا آن که بی سواد بودی می توانستی تشخیص بدهی کتابهای دختران وپسرانت چیست ؟

سالها بعد می توانستی کتابهای نوه هایت را بشناسی شیمی را از فیزیک وزبان را از ریاضی ...من امروز نمی خواستم از تو بنویسم دلم می خواست از زنان اسطوره ای سرزمینم بنویسم ...دلم می خواست از زنانی بنویسم که زن بودن را از یاد برده اند ...زن بودن یعنی چه ؟...یک نفر بیاید برای من توضیح بدهد زن یعنی چه ؟...

یک نفر بیاید ومرزهای فمینیسم  و ایسم های دیگر را بشکند وبما یاد بدهد انسان باشیم ...سالها با همسرم می نشستیم و به افرادیکه زن را س .ک. س وجنس متحرک می دیدند فکر می کردیم و اندیشه های جور واجورشان ...من فکر می کنم اگر ما مرتب به زن بودن ومردبودن فکر کنیم به هزار واندی سال پیش بر می گردیم وبه یک سرزمین کویری پرازسوسمار ...

یعنی ما نمی توانیم از جایی بگذریم و از کنار مردی وبه جنسیتش نیندیشیم ؟...به انسانیتش فکر کنیم ؟...یعنی ما اگرمرد باشیم از کنار هر زنی که بگذریم او را فقط وفقط یک س .ک .س متحرک دیده ایم ...یعنی شوهر هر زن در زندگی از زنش فقط همین را خواسته ؟...نظر وعقیده هر شخصی برای خودش کاملا محترم است اما نظر وایده دیگران هم ...یعنی چند نفر وقتی انوشه انصاری به فضا رفت به جنسیتش اندیشیدند ؟ چند نفر زیبایی اش را دیدند ؟...چند نفر بر زخمهای یک جانباز سوخته شده از موجهای سمی بوسه زدند و آیا اویی که برای همیشه از لذت بردن از لطافت همسرش محروم شده همیشه وهمیشه به این اندیشیده که چرا نمی تواند از این مسئله استفاده کند یا تنها بیاد لحظاتی شیرین وخیلی خصوصی لبخندی زده وغبطه ای خورده وحسرتی به دلش نمانده ؟یک فصل دارد رازهای سرزمین من که خیلی شیرین است مردی که هزار بار برایش موقعیت پیش آمده دست به این کار نمی زند وموقع مرگ به این مسئله می اندیشد این موضوع به او صفت خاصی بخشیده حال نه چون کشیشان وراهبه های کاتولیک ونه چون جانوران زیستن  ...درست است که خدایی وخدا گونه بودن این روزها غریبست و زیارت و مذهبی بودن و استناد به روایات ،از مد افتاده و بیشتر جامعه آدمهای معتقد را به تمسخر می گیرند ولی همه اینها را کنار بگذاریم ...فرض کنیم برای ما کار نیک و بد وجود داشته باشد و لبه تیزی که روی تیغه چاقویی اش راه می رویم آن سوی لبه یک طعم شیرین اما کوتاه است واین سوی لبه احساس قدرت واراده ...شما کدامش را ترجیح می دهید ؟...

حتما می گویید شیوا امروز معلم اخلاق شده است ...نه ...باور کنید نه من خودم سر سوزنی عاری از غلط واشتباه نیستم اما سیاهیها یی که دور وبرم می بینم نهیب بدی بمن می زنند آیا من فرزند پاکم را که مثل فرشته ها می ماند باید به این اجتماع بفرستم ؟...مردی می گذرد ...جوانی پایش را روی گازاتومبیلش می گذارد ...سرش پر است از توهم ناشی از کراک ...شیشه ...شابو چه می دانم ...می زند مرد را می کشد ...دختر عقب مانده ذهنی که زیبا نیست اما بقول بعضی ها آن چه را که مردها دنبالش هستند را دارد و دور از چشم مادر کارگرش از کنار خیابان بلند می کند و این کار هرروز وهرروز با افراد مختلف برای آن شخص ودیگران اتفاق می افتد ... وآن دخترک می شود مادر هزار جور بیماری ...هرروز این شهر کوچک اعلامیه های مختلف بالا وپایین دیوارهای شهرش می بیند حادثه ناگوار مرگ جوان ناکام ...آن یکی از کراک مرده دیگری از شیشه مرده ...آن یکی هپاتیت داشته ...دیگری زده به سرش قرص برنج خورده ...ما چه گم کرده ایم ...؟دلم می خواهد به آسیب دیدگان این حوادث نگاه کنید به زنان خسته ای که باقی مانده اند .یکی مادر است ،دیگری همسر است ...دیگری دختر است و کودکان که آسیب پذیرترینانند با آینده نامعلوم ...

به آقای پشت پیشخوان می گویم پنیر بدهد ...همسرم شوخی کنان در گوشم می گوید خیلی پنیر می خوری خنگ می شی ها ؟...می خندم وبه سمت در سوپربر می گردم ...وارد می شود ازمن کوتاهتر است از من جوان تر است چشمانش خیس از اشک است با مژه های بلند ریمل کشیده دستش را روی بینی اش می گذارد زیباست ...ذهن داستان سرایم برایش داستان می سراید دختری رانده ...زنی مانده ...بینی اش را بالا می کشد ...فکرم به راهش ادامه می دهد : گریه کرده بیش از اندازه گریه کرده آن گونه که زنان بی پناه می گریند سر بر شانه ملکوت ...سر بر هوای آسمان ...صدای لرزانش پرده های حریری فکرم را می شکافد :گاز فندک داری ؟...مرد محکم می گوید :نه و لحظه ای بعد در مقابل حیرت فزاینده من از در هم شکستن آن همه زیبایی می گوید فلانیست کراکیه ...چیزی گوشه قلبم می شکند ...انگار صدای گریه زنیست در دوردست ...رو به آسمان می پرسم :تو به حال بندگانت گریه نمی کنی ؟...

به خانه که می رسم اشک آسمان گونه ام را خیس می کند .

نوشته شده توسط شیوا در سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387 |