...یادم نمی آید که سال چندم بودم ولبه تاریکی از سیما پخش می شد هرچه بود لحظه هایی که رانات کری ون پدر اما در مرکز کامپیوتری سایت نیروهای امنیتی انگلیس مشغول دزدیدن اطلاعات بود و باسرعتی خاص روی کی برد می زد و صدای دلنواز کلیدهای کی برد در فضای خالی سالن مرکزکامپیوتر می پیچید مرا دیوانه مهندسی کامپیوتر کرد ...در همان لحظه ها بود که به خودم گفتم باید مهندس کامپیوتر شوم ...عقیده ام همیشه این بود که بهترین باشم در هرچیزی ...اما نبودم یعنی نمی توانستم بین خیالپردازی های بی حد و حصر و تلاش بی پایان پل بزنم ...وقتی وارد دنیای مهندسی کامپیوتر شدم هفتاد و دو واحد ریاضی و فیزیک و آمار مثل پتک خورد به سرم تا آمدم به خودم بیایم دیدم در دنیای عجیب و غریبی غرق شده ام که هیچ کدامش به شیرینی صدای دکمه های کی برد نیست ...تا می آمدم جی دبلیو بیسیک یاد بگیرم ،پاسکال از را می رسید تا می آمدم پاسکال یاد بگیرم ...سی نمایان می شد ...تا می آمدم سی را بفهمم کوبول پدیدار می شد ...بعد زبانهای برنامه سازی ...ام آی اس ...فاکس پرو و انواع و اقسام بانکهای اطلاعاتی که همه شان به عهد عتیق برمی گردند ...بعد از فارغ التحصیلی کار آموزی را از دانشگاه آزاد شهسوار شروع کردم ...آن جا یک مهندس داشت به نام مهندس بیتا ج که یک سال و نیم زودتر از من از لاهیجان فارغ التحصیل شده بود یک هوا برایش روزهای اول مثل خار چشم بودم ...من همزمان با لحظه ای وارد سایت کامپیوتری دانشگاه آزاد شهسوار شدم  که هزارو چند نفر در مسابقه قرآن  سراسری دانشگاهها شرکت کرده بودند و یک نرم افزار هم برای درج رکوردها داشتند یک دمو مثل بانک اطلاعاتی که باید مشخصات شرکت کننده ها و موضوعات درخواستی شان را درج می کردی هر رکورد به اندازه یک کاغذ کپی بود و پر از انواع و اقسام تیترها ...مهندس بیتا این هزار و اندی فرم را گذاشت روبرویم و گفت بزن ...سه نفر کارمند هم در سایت این خانم کار می کردند به نام های خانم ها سین و الف و آقای شین ...من وقتی شروع به زدن کردم این سه نفر کارشان را گذاشتند کنار و خیره شدند به حرکات دست من ...بعد نوبتی رفتند طبقه هم کف و به پدرم گفتند :دست مریزاد دخترت خیلی مهندس واردیه ...یکی از آن خانومها مجرد و دانشجوی حسابداری و دوتای دیگر دیپلم بودند دیدشان از مهندس کامپیوتر دید یک تایپیست ماهر بود که طوری  ده انگشتی و به سرعت تایپ کند که انگشتانش روی کی بردمحو شود ...بیتا فکر کرده بود مثلا من ده روز با این فرم ها مشغول خواهم بود که من روز سوم حدود ساعت یازده همه فرمها را به اضافه پشتیبان نرم افزار تحویلش دادم و حالا باید کنار دستش می نشستم تا کاریاد بگیرم ...مشکل اکثر بچه های رشته کامپیوتر این است که به ندرت به تو کار یاد می دهند واقعا هم نمی دانم ایده این اکثریت چیست ؟دلایلی مثل: خیلی زحمت کشیده ایم و چشم خراب کرده ایم و به جهنم خودتان بروید یاد بگیرید یا این که پولش را می گیریم و تازه آخرین فنش را هم یاد نمی دهیم  ...

خلاصه آن یک سال هم که به کارآموزی و کارساعتی بدون بیمه در دانشگاه گذشت به این گذشت که نمره های دانشجویان روانشناسی را وارد کنم و برایشان کارنامه صادر کنم و در اوقات بیکاری بازی کنم و قهرو دعواهای سین و الف راتماشا کنم  و از اداهای شین از شدت خنده روی زمین بیفتم ، هیچ وقت یادم نمی رود بیست و هشتم اسفند بود و معاون پژوهشی دانشگاه وارد سایت شد و فکر کرد آمده کلوپ بازی چون همه داشتیم بازی می کردیم ...در ضمن خنده اش گرفت چون خودش هم برادرزاده اش را آورده بود تا بازی کند ...

بعد وقتی با این عنوان به سر کار کنونی ام رفتم  همه از من انتظار داشتند کار با همه نرم افزارهای دنیا را بلد باشم در حالی که کار من این شد که با یک سیستم ادار ی مشغول شوم و آن سیستم به هر طرف موج خورد من هم با آن موج بروم ...من  مشغول شدم فسیل شدم عادت کردم بعد مثلا برای فایل های آماری  اکسل از راه رسید و من تازه داشتم سیر و سیاحتش می کردم و  چیزی از آن نمی دانستم همه با یک نگاه خاص به من  نگاه می کردندو لابد در دلشان می گفتند :طرف مهندسه ها ؟...کسی نیست بیاید بپرسد آن دیپلمه ها هم که همدیگر را مهندس صدا می زنند و آبدارچی ها هم که همدیگر را می بینند به هم می گویند سلام مهندس ...چه کاره هستند ...؟

باری برای همین است که از کامپیوتر بدم آمده است من اگر به جای بیل گیتس بودم اسم نرم افزارم را worlds می گذاشتم دنیاها ...چون هر پنجره ای که در این سیستم لعنتی باز می شود من  را به یک دنیای ناشناخته جدید می برد و من  هرگز نمی توانم اسمم را حرفه ای بگذارم ...بی خود نبود که برای پروژه ویندوز 1در دانشگاه یک طرح کشیدم یک پنجره باز بود و کره های مختلف در کهکشانهای بسیار به گمانم طرحم باید یک گوشه ای از کتابخانه دانشگاه آزاد لاهیجان مشغول خاک خوردن باشد ...فکر کن برای همین است که رشته تحصیلی ام را دوست ندارم چون اگر الان هجده ساله بودم و همین فکر را داشتم اصلا این رشته را نمی خواندم اما من به نحوی عاشق کارم هستم چرا ؟فردا می نویسم !

نوشته شده توسط شیوا در دوشنبه ششم مهر 1388 |