آدمی هستم که در مقابل بی‌خوابی خیلی ضعیفم . اما این ضعف باعث نمی‌شود شب اسکار بی‌خوابی نکشم،  مدام از روی مبل روی تخت و از روی تخت به روی مبل بروم و چشم بدوزم به صفحه ی جادویی تا نتیجه بهترین فیلم خارجی را ببینم. من همیشه ساندرا بولاک را دوست داشتم اما هیچ وقت صدا و لهجه اش ، آن طرز تلفظ  اصگر فرهادی اش این همه برایم شیرین نبود.  اول شاکی شدم که چرا آنجلینا جولی با آن که اسمش برای دادن جایزه به اصغر فرهادی برده شده است به روی سن نیامده ، بعد فکر کردم مگر ملت همیشه در صحنه ی ایران برایش کم گذاشته اند . خوب دلش نخواسته ، نیامده . ساندرا بولاک هم خیلی سریع جایزه را به اصغر فرهادی داد آن هم خیلی خیلی مواظب که نوک ناخن‌هایش خدای نکرده با لبه ی کتی ،نوک انگشتی و ...مماس نشود . به هر حال اولین بار اسکار بردن ایرانیان در مهم‌ترین جایزه ی سینمای دنیا یکی از بهترین اخبار سال نود بود که شنیدم . هرچند خوشحالی کردن من این روزها شبیه خوشحالی کردن آدم‌های عادی نیست که به جای خندیدن اشک می ریزم اما می دانم که خوشحالم . اصغر فرهادی عزیزم مرسی به خاطر سلام فارسی ات مرسی به خاطر آنچه گفتی مرسی به خاطر بهترین خبری که ساختی . پایدار باشی .

پ .ن : بعد از مدت‌ها این خبر باعث شد بنویسم، دلم برای همه ی شما دوستان عزیزم تنگ شده است .